ekim

"Ekim oldu bile" diye başlayan bir yazı yazmak istiyordum, vazgeçtim. Hani böyle tuhaf bir hava var ya da bana öyle geldi akşam eve doğru yürürken. Sessiz ve hafif ağaçlıklı sokaklardan geçtim. Yavaştan içime çekildim filan. Bir sokak köpeğine gülümsedim. Kaldırımları çıkarken akşamüstü gökyüzüsüne baktım. Böyle saçma sapan laflar ettiğimde çimdik atıyorum kendime. Akşamüstü gökyüzüsü... hm, evet. Bu yazı büyük bir ihtimalle her zamanki gibi hiçbir yere gitmeyecek. Anlaşılma kaygısı yok diye manşetaltı (aa köprüaltı gibi oldu) attık ya rahatız. Biz kimiz onu hiç sorma işte. Böyle de meçhuldur o biz yeri geldi mi. Neyse. Bir kahve telvesi gibi hissediyorum kendimi. İçim kabarmış ve dibe çökmüşüm sanki. Bedeni acıyınca insanın ve ağrı kesici de olmayınca ya(kı)nda, iyice sarıp saçmalıyor.