uyan

Taksi geri geri, geri dönülemez bir yola çıkarken başını arkaya yasladı ve yükselmekte olan yaşlarını bastırdı. Bir kez daha yıllar yılı kurtulmak için çaba sarfettiği, saymayacağı kadar ağır ve dipsiz acılara şahit olmuş bir başka eve, en ağır yılların ve yıllarının isiyle kaplı o odaya geri dönüyordu.Asfalt şeritleri yanından akıp giderken teslim oldu karanlığa genç kadın. Savaşmaya hacet yoktu artık. Yorgunluk değildi üzerindeki yo. Onun dayanıklılığı hayat tarafından yüzlerce kez denenmiş, kalite kontrolü yapılmıştı. Sadece karşı koyamayacağını anlamıştı. Değiştiremeyeceğine direnmekten vazgeçmiş, olanı kabullenmişti. Ne kadar ağrıyorsa da umutları bu sessiz teslimiyetle, o sadece içini çekti.Taksiden inen genç kadın gözlerini kaldırıp dişlerini sıktı. İşte oradaydı. O küçük ve sıvaları dökük balkon bıraktığı gibi duruyordu. Zamanın durduğu kozaya giriyordu yine. Yarım ve yapmacık bir gülümsemeyle parayı uzattı taksiciye.Böylece Dolunay'lı bir Gece'de genç kadın, başladığı yere bambaşka biri olarak geri döndü...... ve dış kapı ardından kapanırken karanlık onu sessizce yuttu.