我就這樣開始了...iste boyle basladim...

ariyordum hep..soyle bisey bulsam da su icimde biriktirdigim her gun kendimle kaldigim, bir kac saniye bile olsa kisacik zaman araliklarinda ortaya cikip da, gozumun onunde taklalar atan bunaltiyi, o saniyede birilerine gosterme firsatini..yok..caresi yok..dilimmi yetersiz kaliyor kalbimmi bilmiyorum..yada ben mi anlayamiyorum ne oldugunu da niye anlatamiyorum..herkese oluyomudur diye sorasim geliyo ama kime sorucam..hangi dille sorucam..o anlar beni diyorum hep..cunku ona hic anlatmadim.. ama anlar gibi geliyor..sessiz kaldigim her saniyede icimde yukselen, bir sure sonra dayanilmaz hale gelen o sesi kime duyurabilirim ki..anlat diyor..o anlat dedigi saniyede sessizligim bozuluyor, icimdeki ses yok oluyor, beynim biraz once icimde kopan ses firtinasini yok sayiyor, kendine gel yok bisey diyor ve ben anlatamiyorum...

已經很久了..我總是找個東西幫我把心裡面奇怪的聲音拿出來,給一個能了解它的人聽..不管幾分鐘或幾秒,我每次一個人的時候它突然開始講話..它講的都是我不想聽的話..我每次叫它不吵到我,不講話,要講也不要那麼大聲..它每次講話讓我害怕..沒有用,我不知道我裡面的這個聲音是誰的,我知道不是我的..有一段時間,我試過不聽它,可是它都不放棄,不斷的跟我心講..好像我一個人沒辦法找到它,跟它溝通..我知道 "他" 能了解我,可能也可以跟我裡面的聲音溝通.我有一次一點點跟他說過,他沒說他了解我也沒說我認識那個聲音,可是他包我,包的很近..我裡面的聲音就不見了,那天我就沒事兒了...